یادته گفتی بهم :

 تا شقایق هست زندگی باید کرد

 نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مُرد

 دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد

 یادته گفتی بهم

 اومدی سراغ من نرم و آهسته بیا 

 که مبادا ترکی بردارد چینی نازک تنهایی تو

 اومدم آهسته

 نرم تر از پر قو

 خسته از دوری راه  خسته و چشم براه

 یادته گفتی بهم

 عاشقی یعنی دچار

 فکر کنم شدم دچار

 تو خودت گفتی

 چه تنهاست ماهی اگه دچار دریا بشه

 آره تنها باشه

 یار غم ها باشه

 یادته می گفتی

 گاه گاهی قفسی می سازم ، می فروشم به شما تا به آواز شقایق که در آن زندانی است دل تنهائیمان تازه شود

 دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفسه

 صاحب یک نفسه

 نیست که تازگی بده ، این دل تنهائی من

 پس کجاست اون قفس شقایقت ، منو با خودت ببر با قایقت

 راستی می گفتی

 کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود

 آره کاشکی دلشون شیدا بود

 من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب

 تو خودت گفتی بهم

 بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه عشق تر است.

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر می شد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودن هایت می شد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو می رساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

می دانم که نمی دانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش می دانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

می دانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب می شود

می دانم که نمی دانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !

تو اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بی صدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !

براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد

و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد

تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

از انتظار ... از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم

هر روز که می گذره بیشتر دلتنگ اون چشم های قشنگت می شم . چه با من چه بی من امیدوارم هر جا که هستی خوشبخت باشی عشق من

 می خوری.. من نمی گم من بهترینم اما بدترین هم نیستم.... من نمی خوام یه عذاب وجدان دیگه برات باشم اما بعضی وقتا دلم می خواد که بذارم و برم و ببینم که آیا نبودنم رو حس می کنی ... اصلا بهت سخت می گذره یا اصلا برات مهمه که هستم یا نیستم...
یادمه پیشترها یکی از دوستام می گفت که دوست داشته باش اما همیشه در دسترس نباش چون بودنت برای طرفت عادی میشه... اون راست می گفت ... تو همیشه مطمئنی که کافیه که بخوای و من در کنارتم .. واسه همینه که هربلایی که دلت می خواد سر این رابطه میاری ..و می دونی که وقتی بر میگردی من بازم می بخشم... اما کاش می فهمیدی که من نمی خوام با سیاست یا دوز و کلک نگهت دارم.. کاش می فهمیدی که من دوست داشتنت رو می خوام نه  داشتنت... من روحت رو می خوام نه جسمت رو ... می رم که امشب هم مثل همیشه با چشم خیس بخوابم و یادت باشه که بازم دلمو شکوندی......

دلم به اندازه دنیا برات تنگ شده

با خودم عهد کردم که به تو فکر نکنم 

نمیشه.....

نمی تونم خیالت رو از خاطرم محو کنم

وقتی اشک می ریزم شعر سهراب یادم میاد

که می گفت: بهترین چیز رسیدن به نگاهی است

که از حادثه عشق تر است.

می خندم

دونه های اشکم روی نوشته هام می چکه

دفترم خیس می شه....

و برای چند لحظه آروم میشوم و دوباره تو تمام ذهنم را پر می کنی

و دوباره......................................

کودکی شده ام که دستش به طاقچه دلش نمی رسد.....

من هر روز درتلاشم تا خاطرم بماند > و تو هر شب دعا مي كني كه فراموش كني > !!! >

طفلك خاطراتمان چه بلاتكليف اند > !

چقدر سخته تو چشایه کسی که تمامه عشقت رو ازت دزدید  وبجاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و بجایه اینکه لبریز کینه و نفرتشی و حس کنی که هنوزم دوستش داری .....

 چقدر سخته دلت بخواد سرت و باز به دیواری تکیه بدی که یبار زیر آواره غرورش همه وجودت له شده....

 چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی.....

 چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری .....

 چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغه دیگری ببینی و هــزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی  گل من باغچه نو مبـارک.......

چقدر سخته تو چشایه کسی که تمامه عشقت رو ازت دزدید  وبجاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و بجایه اینکه لبریز کینه و نفرتشی و حس کنی که هنوزم دوستش داری .....

 چقدر سخته دلت بخواد سرت و باز به دیواری تکیه بدی که یبار زیر آواره غرورش همه وجودت له شده....

 چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی.....

 چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری .....

 چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغه دیگری ببینی و هــزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی  گل من باغچه نو مبـارک.......

چقدر سخته تو چشایه کسی که تمامه عشقت رو ازت دزدید  وبجاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و بجایه اینکه لبریز کینه و نفرتشی و حس کنی که هنوزم دوستش داری .....

 چقدر سخته دلت بخواد سرت و باز به دیواری تکیه بدی که یبار زیر آواره غرورش همه وجودت له شده....

 چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی.....

 چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری .....

 چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغه دیگری ببینی و هــزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی  گل من باغچه نو مبـارک.......

 آسمونی بوديم .پامون به زمين نرسيد .خوشحال بوديم . زندگيمونو می کرديم تا اينکه تو اون روز یه دفعه پايينو ديدی .

 نمی دونم چی تو رو به سمت خودش کشيد که از اون روز تا حالا بر نگشتی . حالا من موندم تنها و تو اون قدر سرت شلوغه که حتی بالا سرت رو هم نگاه نمی کنی .

عیب نداره همين اندازه که ببینمت کافيه.

***************************************

من همان قاب تهی خسته و بی تصویرم

که برای تو و تصویره دلت می میرم

***************************************

اشک بهترین پدیده ی دنیاست

ولی تا زیبا ترین چیزا رو از انسان نگیره خودشو تقدیم نمی کنه!!!

و این جهان به لانه ماران مانند است

و این جهان پر از صدای پاهای مردمیست

که همچنان که تو را می بوسند

در ذهن خود طناب دار تو را می بافند

 دلم برایت تنگ نیست!

اما تو...

 دلم برایت تنگ است

 من و تو  

وقت به هم رسیدن

همیشه دستپا چه ایم!

 وسعت دلتنگی هایمان در سکوت

و عاشقانه هایمان  در لمس دستها

معنا پیدا می کند 

گریز نگاهت شرم ازسخن دارد 

و گرمای دستت شوق فریاد!

 ولی من می گویم

که دلم برایت تنگ است

گفتي مي خوام بهت بگم همين روزا مسافرم
«بايد برم» براي تو فقط يه حرف ساده بود
کاشکي مي ديدي قلب من به زير پات افتاده بود
شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه
شايد که اين عاقبتِ اين جوري عاشق شدنه
***
سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه
به من نگو جدايي هم قسمتي از زندگيه
هميشه يک نفر ميره آدم و تنها مي ذاره
ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا مي ذاره
هميشه يک دل غريب يه گوشه تنها مي مونه
يکي مسافر و يکي اين وره دنيا مي مونه
***
دلم نمياد که بگم به خاطر دلم بمون
اما بدون با رفتنت از تن خستم ميره جون
بمون براي کوچه‌اي که بي تو لبريزه غمه
ابري تر از آسمونش ابراي چشماي منه
***
بمون واسه خونه‌اي که محتاج عطر تن توست
بمون واسه پنجره اي که عاشق ديدن توست!

                       نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                        کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

                               به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

                         به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

                                  خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

                         که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که  نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد

                                به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

توبه می کنم و قول می دهم

_{دیگر کسی را دوست نداشته باشم
حتی به قیمت سنگ شدن
توبه می کنم دیگر برای کسی اشک نریزم
حتی اگر فصل چشمانم برای همیشه زمستان شود
چشمانم را می بندم
توبه می کنم دیگر دلم برای كسي تنگ نشود
حتی چند لحظه (!) قول می دهم
نام كسي را بر زبان نمی آورم
لبهایم را می دوزم
توبه می کنم دیگرعاشق نشوم
قلبم را دور می اندازم
برای همیشه
و به کویر تنهایی سلام می کنم...}

 دخترك رفت

رقصان و چرخان

آنجا كه عشق هم بايد به آنجا می رفت

پس لبخند ميزنم!

امروز

به دخترک  گفتم برو!

وقتی كه باد اوج مي گرفت

 رفت !

با آوازي كه

 در صداي باد گم شد

دخترک رفت

تا بزرگ شوم

نمیدانم!

دلم برایش تنگ می شود؟

از لهجه حريص باد حذر كن

كه من به آهي در هم مي شكنم

با من از هجوم فرياد نگو

كه اين بغض غرق باران ترانه ست و

بي تاب هنگامه...

از آبروي اشكهایم بگذر

كه گلوي بسته حرمت دار تمام دردهاست

و حريم خاموش حادثه ها!

 تنها سهم من از تو آن است

 كه قرار را به آهوي چشمانت باز پس دهم 

 خدا بزرگ است ميدانم

رد پايي در مسير نگاهم نيست

 نگاهي را به خاطر نمي سپارم

از پيچ كوچه ي بايد ها

 بدون پيچشي بيرون زدم

ساده تر از اين هم مي شد

 همه چيز

 را رها كرد

چشم ها را باید بست

و فقط پياله ي آبي

بدرقه ي سايه ها کرد

بيراهه ي باران گرفته

 نثار قدوم آن كه اسير روياست

حيرت نمي كنم

اگر

لابه لاي كلمات من چيزي رصد نكني

ديگر الفباي من با تو فرق دارد

 به همين سادگي

اما من تو را خوب می شناسم .

ما همسایه شما بودیم و شما همسایه ما و همه مان همسایه خدا .

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم می شدی .

و من همه آسمان  را دنبالت می گشتم تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت می کردم .

خوب یادم هست که آن روز ها عاشق آفتاب بودی .

توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود .

نور از لای انگشت های نازکت می چکید .

راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند .

یادت می آید ؟ گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان .

تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی و او کفرش در می آمد .

اما زورش به ما نمی رسید .

فقط می گفت : همین که پایتان به زمین برسد می دانم چطور از راه به درتان کنم .

تو شلوغ بودی ،  آرام و قرار نداشتی .

آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی

 و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی .

اما همیشه خواب زمین را می دیدی . آرزوی رو یا های تو را قلقلک می داد .

دلت می خواست به دنیا بیایی . و همیشه این را به خدا می گفتی .

و آنقدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد .

من هم همین کار را کردم  . بچه های دیگر هم ،  ما به دنیا آمدیم  و همه چیز تمام شد .

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را ، ما دیگر نه همسایه هم بودیم  و نه همسایه خدا .

ما گم شدیم  و خدا را گم کردیم  . ...

دوست من ، همبازی بهشتی ام  !  نمی دانی چقدر دلم برایت  تنگ شده .

هنوز آخرین جمله خدا توی گوشم زنگ می زند :

  از قلب کوچک تو تا من  یک راه مستقیم است ،  اگر گم شدی از این راه بیا .

بلند شو . از دلت شروع کن . شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم .

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا ٬با تو چه کس خواهد گفت!

آن زمان که خبر مرگ مرا٬

از کسی می شنوی٬

روی  تو را کاش می دیدم!

شانه بالا زدنت را ـــ بی قید ـــ

وتکان دادن دستت ـــ که مهم نیست زیاد ـــ

وتکان دادن سر را

      که عجب!!

                       عاقبت مرد؟!!

کاش می دیدم!

ولی افسوس!!

من به خود می گویم :

چه کسی باور کرد٬جنگل جان مرا ٬

                           آتش عشق تو خاکستر کرد؟!!